وبلاگ شعر و ادب پریشان

صیادان تور را به ساحل می کشیدند دریا پنجه می زد برای نجات ماهی ها

۰ ۲۶۵

تا مهر تو را به خود دلِ تنگ گرفت رسم دل تو پیروی از سنگ گرفت سرخی لبت به ذات خود قائم نیست از خون دل عاشق من رنگ گرفت

۰ ۱۸۵

دیگر با معشوقه ام در کوه های جهان قدم نمی زنم این روزها دختری هستم از صلیب سرخ که درهای زندان را می گشاید

۰ ۲۴۱

تاریخ؛ تعداد مردگانش را رُند می کند هزار و یک نفر تبدیل می شود به هزار نفر گویی آن یک نفر هرگز وجود نداشته است

۰ ۳۹۱

می خواهم بمیرم می خواهم یک میلیارد بار بمیرم و در جهانی برخیزم که در آن هر انسانی بیش از یک بار نمیرد!

۰ ۲۱۷

و من همیشه جایی میان بازوان مردی که نبود به خواب رفته ام

۰ ۲۵۹

جواب آواز دلربای تو را ساز ... سکوت می کند

۰ ۲۲۸

این گونه که صدا می زنی مرا درخت پیر حیاط را هم صدا کن شکوفه می دهد می دانم اگرچه در پاییز

۰ ۱۸۱

به خودم شلیک کردم وقتی به سایه ام مشکوک شده بودم

۰ ۱۸۵

از باد بهاری نیست شکوفه دادن درختان از توست که متولد فروردینی

۰ ۱۹۶

دوستت دارم مثل گرفتن ستاره با مشت مثل کودکی ... مثل احتمال دیدن ستارۀ دنباله دار مثل میانسالی ... مثل امکان وقوعت مثل مرگ

۰ ۱۹۸

وقتی صدای پای پستچی دور می شود تازه می فهمی چقدر تنهایی

۰ ۲۱۱

کرم ابریشم طی می کند طول رود را در برگی از توت

۰ ۱۸۷

پرسوختۀ شرار پرهیز توام دیوانۀ چشم فتنه انگیز توام گنجایش دیگری ندارد دل من همچون قدح شراب لبریز توام

۰ ۱۶۶

با نام تو بر پیشانی اش هر کوچه بزرگراهی ست تا افق

۰ ۲۴۲

نامه ات را پاره کن و باد را پر از کلمات معطر!

۰ ۱۶۳

برای پرنده ای که نمی خواهد پرواز کند وزنه ای ست بال که بر تن سنگینی می کند.

۰ ۱۶۹

هر شاعر دل ندار «بیدل» نشود هر قابله ای طبیب قابل نشود هر کس که چهار روز چوپانی کرد از غیب برایش آیه نازل نشود

۰ ۲۴۸

در شرم نگاه تو هوس پیدا بود در سینۀ تنگ تو قفس پیدا بود آنقدر که گردنت بلورآگین است از زیر گلوی تو نفس پیدا بود

۰ ۱۴۷

سپیده دمان کلمات سرگردان بر می خیزند و خواب آلوده دهان مرا می جویند تا از تو سخن بگویم

۰ ۲۳۵

باز پاییز آمد تا بارانِ برگ ها پاک کند از زمین شعر سبز تابستان را

۰ ۱۱۸

عصر حجر، تاریخ نیست اکنون است که انسان ها سنگ شدند و سنگ ها انسان و عشق ها تنها افسانه هایی دور پنهان ... در پسِ غبارهای غلیظ زمان.

۰ ۱۲۰

درخت ها انقلاب کردند مردی برای مذاکره آمد که تبر داشت.

۰ ۱۴۵

و کسی که تو را دیده باشد پاییزهای سختی خواهد داشت.

۰ ۱۵۸