نیست رنگی که بگوید با مناندکی صبر، سحر نزدیک استهر دم این بانگ برآرم از دل:وای، این شب چقدر تاریک است!خنده‌ ای کو که به دل انگیزم؟قطره‌ ای کو که به دریا ریزم؟صخره‌ ای...

۰ ۹۳۴

صدا بزن تا هستی بپا خیزد گل رنگ بازد !پرنده هوای فراموشی کندترا دیدم از تنگنای زمان جستم ترا دیدم شور عدم در من گرفتو بیندیش که سوداییمرگم کنار تو زنبق سیرابم دوست من ...

۰ ۴۲۹

به چه می اندیشی، نگرانی بیجاست!عشق اینجا...و خدا هم اینجاست...!لحظه ها را دریاب...!زندگی در فردا،نه، همین امروز است...!لحظه ها را دریاب، پای در راه بگذارسهراب سپهری

۰ ۲۱۰۵

کوهساران مرا پر کن، ای طنین فراموشی! نفرین به زیبایی _آب تاریک خروشان_ که هست مرا فرو پیچید و برد! تو ناگهان زیبا هستی، اندامت گردابی است موج تو اقلیم مرا گرفت تو را ی...

۰ ۲۰۱۱

من نمی دانم که چرا می گویند : اسب حیوان نجیبی است کبوتر زیباست و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید واژه...

۰ ۲۱۲

هر کجا هستم باشم آسمان مال من است پنجره ، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است چه اهمیت دارد گاه اگر می رویند قارچ های غربت ؟

۰ ۱۹۲

تو مرا آزردی ... که خودم کوچ کنم از شهرت ، تو خیالت راحت !میروم از قلبت ،میشوم دورترین خاطره در شبهایت تو به من میخندی !و به خود میگویی: باز می آید و میسوزد از این عشق ولی...

۰ ۲۰۵

زندگـی ، فهم نفهمیدن‌هاستآسمان،نور،خدا،عشق،سعادت، با ماست در نبندیم به نور!در نبندیم به آرامش پرمهر نسیمزندگی رسم پذیرایی از تقدیر استوزن خوشبختی من،وزن رضای...

۰ ۱۷۲

نه تو می مانی و نه اندوه ،و نه هیچ یک از مردم این آبادی!به حبابِ نگران لب یک رود قسم،و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت،غصه هم می گذرد،!آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد مان...

۰ ۱۹۷

دود می‌خیزد ز خلوتگاه من. کس خبر کی یابد از ویرانه‌ام؟ با درون سوخته دارم سخن. کی به پایان می‌رسد افسانه‌ام؟

۰ ۱۴۱

به باغ همسفران صدا کن مرا صدای تو خوب است. صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید

۰ ۱۷۹

ماه بالای سر آبادی است اهل ابادی در خواب است باغ همسایه چراغش روشن, من چراغم خاموش. یاد من باشد تنها هستم. ماه بالای سر تنهایی است.

۰ ۱۷۱

شب بود و چراغک بود. شیطان ، تنها، تک بود. باد آمده بود، باران زده بود: شب تر ، گل ها پرپر. بویی نه براه. ناگاه آیینه رود، نقش غمی بنمود: شیطان لب آب. خاک سایه در خواب. ...

۰ ۱۹۵

من مسلمانم. قبله ام یک گل سرخ. جانمازم چشمه، مهرم نور. دشت سجاده من. من وضو با تپش پنجره ها می گیرم. در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف. سنگ از پشت نمازم پیداست: ...

۰ ۲۱۱

مادرم صبحی می گفت :‌ موسم دلگیری است من به او گفتم : زندگانی سیبی است ‚ گاز باید زد با پوست

۰ ۱۹۱

آب را گل نکنیم در فرودست انگار کفتری می خورد آب یا که در بشه ای دور سیره ای پر می شوید یا در آبادی کوزه ای پر می گردد آب را گل نکنیم شاید این آب روان می رود پای سپیداری...

۰ ۱۱۲

تهی بود نسیمی سیاهی بود و ستاره ای هستی بود و زمزمه ای لب بود و نیایشی من بود و تویی نماز و محرابی

۰ ۱۹۱

من نمی دانم که چرا می گویند : اسب حیوان نجیبی است کبوتر زیباست و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید واژه ...

۰ ۱۹۱

زندگی خالی نیست مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست آری تا شقایق هست زندگی باید کرد

۰ ۱۵۴

چرا مردم نمی دانند که لادن اتفاقی نیست نمی دانند در چشمان دم جنبانک امروز برق آبهای شط دیروز است ؟ چرا مردم نمی دانند که در گلهای ناممکن هوا سرد است؟

۰ ۱۷۵

دود می خیزد ز خلوتگاه من کس خبر کی یابد از ویرانه ام ؟ با درون سوخته دارم سخن کی به پایان می رسد افسانه ام ؟

۰ ۱۱۸

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است

۰ ۱۹۹

چترها را باید بست زیر باران باید رفت فکر را خاطره را زیر باران باید برد با همه مردم شهر زیر باران باید رفت دوست را زیر باران باید برد عشق را زیر باران باید جست زیر ...

۰ ۱۲۱

هر کجا هستم باشم آسمان مال من است پنجره ، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است چه اهمیت دارد گاه اگر می رویند قارچ های غربت ؟

۰ ۲۶۷