اشکی از چشمم چکید خنده بر لبهای بی جانم نشست نامه ات امروز با باران رسید

۰ ۱۵۵

می اندیشم این آخرین سال من است می خورم این خرمالو را

۰ ۱۵۲

می اندیشم این آخرین سال من است می خورم این خرمالو را

۰ ۱۷۵

عطر دشت شالی است می رود به هر طرف عشق، لاابالی است

۰ ۱۹۶

صیادان تور را به ساحل می کشیدند دریا پنجه می زد برای نجات ماهی ها

۰ ۲۰۹

تا مهر تو را به خود دلِ تنگ گرفت رسم دل تو پیروی از سنگ گرفت سرخی لبت به ذات خود قائم نیست از خون دل عاشق من رنگ گرفت

۰ ۱۸۰

دیگر با معشوقه ام در کوه های جهان قدم نمی زنم این روزها دختری هستم از صلیب سرخ که درهای زندان را می گشاید

۰ ۲۳۵

تاریخ؛ تعداد مردگانش را رُند می کند هزار و یک نفر تبدیل می شود به هزار نفر گویی آن یک نفر هرگز وجود نداشته است

۰ ۳۸۴

می خواهم بمیرم می خواهم یک میلیارد بار بمیرم و در جهانی برخیزم که در آن هر انسانی بیش از یک بار نمیرد!

۰ ۲۱۱

و من همیشه جایی میان بازوان مردی که نبود به خواب رفته ام

۰ ۲۵۴

جواب آواز دلربای تو را ساز ... سکوت می کند

۰ ۲۲۱

این گونه که صدا می زنی مرا درخت پیر حیاط را هم صدا کن شکوفه می دهد می دانم اگرچه در پاییز

۰ ۱۷۴

به خودم شلیک کردم وقتی به سایه ام مشکوک شده بودم

۰ ۱۸۰

از باد بهاری نیست شکوفه دادن درختان از توست که متولد فروردینی

۰ ۱۸۹

دوستت دارم مثل گرفتن ستاره با مشت مثل کودکی ... مثل احتمال دیدن ستارۀ دنباله دار مثل میانسالی ... مثل امکان وقوعت مثل مرگ

۰ ۱۹۲

وقتی صدای پای پستچی دور می شود تازه می فهمی چقدر تنهایی

۰ ۲۰۴

کرم ابریشم طی می کند طول رود را در برگی از توت

۰ ۱۸۰

پرسوختۀ شرار پرهیز توام دیوانۀ چشم فتنه انگیز توام گنجایش دیگری ندارد دل من همچون قدح شراب لبریز توام

۰ ۱۶۲

با نام تو بر پیشانی اش هر کوچه بزرگراهی ست تا افق

۰ ۲۴۰

نامه ات را پاره کن و باد را پر از کلمات معطر!

۰ ۱۶۰

برای پرنده ای که نمی خواهد پرواز کند وزنه ای ست بال که بر تن سنگینی می کند.

۰ ۱۶۶

هر شاعر دل ندار «بیدل» نشود هر قابله ای طبیب قابل نشود هر کس که چهار روز چوپانی کرد از غیب برایش آیه نازل نشود

۰ ۲۴۷

در شرم نگاه تو هوس پیدا بود در سینۀ تنگ تو قفس پیدا بود آنقدر که گردنت بلورآگین است از زیر گلوی تو نفس پیدا بود

۰ ۱۴۶

سپیده دمان کلمات سرگردان بر می خیزند و خواب آلوده دهان مرا می جویند تا از تو سخن بگویم

۰ ۲۳۲