شاخه ها پژمرده است. سنگ ها افسرده است. رود می‌نالد. جغد می‌خواند. غم بیاویخته با رنگ غروب. می‌تراود ز لبم قصه سرد: دلم افسرده در این تنگ غروب.

۰ ۲۱۰

نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر ، سحر نزدیک است: هر دم این بانگ برآرم از دل: وای، این شب چقدر تاریک است! خنده ای کو که به دل انگیزم؟ قطره ای کو که به دریا ریزم؟ صخره...

۰ ۱۷۸

زندگی رسم خوشایندی است زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ پرشی دارد اندازه عشق زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یادمن و تو برود

۰ ۱۸۳

هر که با مرغ هوا دوست شود خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود

۰ ۱۵۱

از هر چه می‌رود سخن دوست خوشترست پیغام آشنا نفس روح پرورست هرگز وجود حاضر غایب شنیده‌ای من در میان جمع و دلم جای دیگرست شب‌های بی توام شب گورست در خیال ور بی ...

۰ ۱۵۷

زیر باران بیا قدم بزنیم عمر شب را شبی رقم بزنیم خسته‌ایم از سکوت حنجره‌ها زیر باران بیا که دم بزنیم . . .

۰ ۲۲۶

تکـه یخی که عـاشـق ابــر ِ عـذاب می شود سر قـرار عـاشـقی همیـشـه آب می شود چه کـرده ای تـو بـا دلم که از تو پیش دیگران گلایه هم که می کنم شعر حساب می شود

۰ ۱۹۳

نه به چاهی ، نه به دام هوسی افتاده دلم انگار فقط یاد کسی افتاده …

۰ ۲۴۹

نقش مزار من کنید این دو سخن که شهریار با غم عشق زاده و با غم عشق داده جان

۰ ۲۸۹

تو اگر میدانستی تو اگر می فهمیدی که چه دردی دارد که چه زجری دارد خنجر از دست عزیزان خوردن از من آهسته نمی پرسیدی : آه ای مرد چرا تنهایی….

۰ ۲۱۴

چمدان دستِ تو و ترس به چشمان من است این غم انگیز ترین حالت غمگین شدن است

۰ ۱۸۵

سهمم از وصل تو کم نیست ، همین دیشب بود روی یک کاغذِ تر ، بوسه زدم نامت را

۰ ۱۷۱

آبان هوایش غرق دلتنگیست عطرِ تو را در مشتِ خود دارد فهمیده خیلی دوستت دارم هِی پشت هم با عشق میبارد

۰ ۱۴۰

قاصد ز برم رفت که آرد خبر از یار باز آمد و اکنون خبر از خویش ندارد

۰ ۲۸۴

ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش …!

۰ ۱۵۲

گر یک نفست ز زندگانی گذرد مگذار که جز به شادمانی گذرد هشدار که سرمایه سودای جهان عمرست چنان کش گذرانی گذرد

۰ ۲۴۶

کس مشکل اسرار اجل را نگشاد کس یک قدم از دایره بیرون ننهاد من می‌نگرم ز مبتدی تا استاد عجز است به دست هر که از مادر زاد

۰ ۱۸۷

بسیار بگشتیم به گرد در و دشت اندر همه آفاق بگشتیم بگشت کس را نشنیدیم که آمد زین راه راهی که برفت ، راهرو باز نگشت

۰ ۲۶۵

هر ذره که بر روی زمینی بوده است خورشید رخی زهره جبینی بوده است گـرد از رخ آستین بـه آزرم افشان کـان هم رخ خوب نازنینی بـوده است

۰ ۲۴۴

برخیز و بیا بتا برای دل ما حل کن به جمال خویشتن مشکل ما یک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم زان پیش که کوزه‌ها کنند از گل ما

۰ ۱۲۳

گر می نخوری طعنه مزن مستانرا بنیاد مکن تو حیله و دستانرا تو غره بدان مشو که می مینخوری صد لقمه خوری که می غلام‌ست آنرا

۰ ۱۷۱

ای چرخ فلک خرابی از کینه تست بیدادگری شیوه دیرینه تست ای خاک اگر سینه تو بشکافند بس گوهر قیمتی که در سینه تست

۰ ۱۱۸

هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا معلوم نشد که در طربخانه خاک نقاش ازل بهر چه آراست مرا

۰ ۱۵۱

ماییم و می و مطرب و این کنج خراب جان و دل و جام و جامه پر درد شراب فارغ ز امید رحمت و بیم عذاب آزاد ز خاک و باد و از آتش و آب

۰ ۱۷۵