شهری به گفت و گوی تو

۰ ۱۳۰

برگِ تر خشک می‌شود به زمان

۰ ۱۶۰

به زیر بار تو سعدی چو خر به گل درماند

۰ ۱۱۶

مــن نـشـان کـــرده‌ام تــو را کـه ز تــو

۰ ۱۴۲

شبنـم نکـرد داغ دل لاله را عـلاج

۰ ۲۹۵

بی تو نه زندگی خوشم

۰ ۱۷۰

و آنکه ما را

۰ ۱۷۷

به دَرمانم

۰ ۱۳۷

با لشکرت چه حاجت، رفتن به جنگ دشمن

۰ ۱۳۷

یک سینه سخن دارم

۰ ۱۷۹

با دوست

۰ ۱۴۱

گر من به غمِ تو

۰ ۱۴۸

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم!

۰ ۱۶۵

سخن غیر مگو با من معشوقه پرست

۰ ۱۵۸

در عشق توام نصيحت و پند چه سود؟

۰ ۱۴۸

گویند: سنگ لعل شود در مقام صبر

۰ ۱۸۳

بـوی جـانـی سـوی جـانـم مـی‌رسـد

۰ ۱۸۷

نـیـسـت مـمـکــن

۰ ۲۱۹

گفتم به پایان آورم در عـمـر خود با او شبی

۰ ۱۴۹

درد ما را در جهان درمان مبـادا بی‌شما

۰ ۱۸۲

ميخورد خونِ دلم مردمكِ ديده سزاست

۰ ۱۲۸

انداخت خيالت ز كجايم به كجا ها

۰ ۲۵۱

من از جان بشنـوم پند تو، ای دوست

۰ ۱۷۸

اتـفـاقـم بـه سـر کــوی کسـی افتادسـت

۰ ۱۸۲