از درونم نمی‌روی بیرون...

مهر بگشای لعل میگون رامست کن عاشقان محزون رارخ نمودی و جان من بر دیاثر این بود فال میمون رادل من کشته شد بقای تو بادچه توان کرد حکم بی‌چون رااز درونم نمی‌روی بیرو...

من از جان بشنـوم پند تو، ای دوست

گر همه عالم شوند منکر ما، گو، شوید

چه کنم که آب حسرت نکنم روان ز مژگان ؟

از سر بالین من برخیز ای نادان طبیب

غم که مرا در دل است کس نکند باورم

بـرونم از دل پـُر خـون نمی شوی ، چه کنم ؟

غصه ام خیزد ، کـ‌ـ‌ای دل سخن صبر کنی