هر چه کـردم به ره عـشـق وفـا بود ، وفـا

با هیچکس به کشتن مـن مشورت مکـن

با خـبـر از حـال مـا هـیـچ نـخواهـی شـدن

دوش در خواب لب نوش تو را بوسیدم

تـنــگ شــد از غــــم ِدل جـــای بـه مــن

صد شکر خدا را

سر شانه را شکستم به بهانهٔ تطاول