از خوابِ زمین ربود آدم ها را

از خوابِ زمین ربود آدم ها را گم کرد جهان تشنگی معنا را باد آمد و برد آسمان را با خود در کوزۀ شب ریخت زمان فردا را

شک بارش اشراق در اوقات من است

شک بارش اشراق در اوقات من است شک راز هزار سجده در ذات من است شک راوی من اگر نباشد یک دم عوعوی سگی به از مناجات من است

هر راه معمای جهان بود و سفر

هر راه معمای جهان بود و سفر هر راه دوراهی چرا بود و اگر ای راه نگاه کن به آغاز به من ای راه تو را نشان دهم راه دگر