ای که می دانی ندارم غیر درگاهت پناهی

عاشق شوریده دل، در دفتر شعرش نوشت

مرگ می گوید: هوم! چه بیهوده!

برو آنجا که بُوَد چشمی و گوشی با کَس

هــر کــه خـود دانــد و خــدای دلـش

چـــنـــان تــنــهــای تــنــهــایــم

دلـــــم دیـــوانــه بـــودن